Miara czystości rasy

[broda]

Potomstwo gołębi często wykazuje cechy, których zupełnie nie posiadali ich rodzice, a w każdym razie cechy nie przewidywane. Zdarza się również, że ktoś kupuje parkę bardzo dobrych gołębi, otrzymuje po niej ładne i liczne potomstwo i na tej bazie zakłada własną hodowlę; po paru lotach okazuje się, że mimo doskonałych warunków w gołębniku, prawidłowego żywienia i pielęgnowania powiększające się stale stado wykazuje tendencje do obniżania swojej żywotności, trafiają się w nim sztuki wybitnie słabe, o cechach niepożądanych, a płodność gołębi wyraźnie obniża się. Hodowcy są zdezorientowani, zniechęceni, kupują coraz to nowe okazy i zaczynają wszystko od początku.

Każdy hodowca musi stosować w pracy pewne określone zasady postępowania, konsekwentnie realizowane z roku na rok. Żadna hodowla prowadzona „na dziko”, chaotycznie, nie może dać dobrych rezultatów. Aby jednak móc stosować jakieś zasady, trzeba je rozumieć. Dlatego wydaje się niezbędnym poznanie podstawowych prawidłowości występujących w przyrodzie i przyswojenie sobie ogólnych praw natury.

Kiedy możemy oczekiwać, że dwa gołębie różnej płci, według oceny na oko niemal identyczne, dadzą potomstwo w pełni do nich podobne? - Wtedy gdy są to ptaki czystorasowe!

Praktyczną miarą czystości rasy może być to, czy potomstwo interesujących nas gołębi kojarzone pomiędzy sobą wyda następne pokolenie w pełni podobne do okazów wyjściowych. Jeżeli to drugie pokolenie będzie dostatecznie liczne i jednocześnie wyrównane pod względem wszystkich cech, możemy uznać nasze gołębie za czystorasowe. Rasowość gołębi jest ich zdolnością do wiernego przekazywania swych cech na co najmniej dwa następne pokolenia.

Literatura:
Keller J., Gołębie, PWRiL, Warszawa 1968