Historyczne zasługi gołębi pocztowych, poczta gołębia

[broda]

Hodowla gołębi pocztowych od wielu lat była ukierunkowana na ich zdolność do szybkiego powracania do gołębnika z dużych odległości. Pierwsze gołębie zostały oswojone i udomowione najprawdopodobniej w Fenicji ok 5 tys lat p.n.e. a jego wykorzystanie jako dostarczyciela poczty datuje się na pierwszy wiek p.n.e. Przy normalnej pogodzie prędkość lotu tych ptaków wynosi 60 km/h, przy pomyślnym wietrze potrafią one osiągnąć prędkość do 130 km na godzinę. Przy niekorzystnych warunkach pogodowych gołębie lecą na wysokości 100 – 150 m, w lepszych warunkach pułap ich lotu jest zdecydowanie wyższy.

Doceniając takie możliwości gołębi zaczęto zastanawiać się nad ich aspektem użytkowym. W czasie wojen gołębie pocztowe oddawały szczególnie cenne usługi, przenosząc wiadomości z oblężonych miast, przez linie frontu oraz w warunkach, gdy wszelka inna komunikacja była bardzo utrudniona, niebezpieczna lub niemożliwa. W 1573 roku gołąb pocztowy dostarczył wiadomość o zbliżającej się pomocy obrońcom Haarlem, oblężonym przez Hiszpanów. Do historii przejdzie poczta gołębia zorganizowana podczas oblężenia Paryża w latach 1870 -1871, gdy gołębie przenosiły wiadomości przez linię frontu. Po przetestowaniu skuteczności przenoszenia informacji pomiędzy wojskowymi twierdzami z wykorzystaniem poczty gołębiej zaczęto zastanawiać się nad możliwością zastosowania tych praktyk w odniesieniu do żeglugi morskiej i przesyłania wiadomości do statków. Podobnie było w czasie obu wojen światowych. Anglia miała 40 tysięcy specjalnie wyszkolonych gołębi, które przenosiły bardzo cenne wiadomości do Belgii, Danii i Francji.

Rozwój i zróżnicowanie technik komunikacji w kolejnych latach sprawił, że praktyczne znaczenie gołębi pocztowych jest dziś znikome. Obecnie gołębie pocztowe hodowane są głównie dla celów sportowych (loty, wyścigi gołębi).